Wijering

“Op 23 februari 1965 zag ik het levenslicht. Hoewel ik me dat niet herinner, moet het wel gebeurd zijn. Als kind heb ik me lang afgevraagd of ik voor mijn herinneringen wel heb geleefd. 
Die fascinatie voor het onverklaarbare heeft me gelukkig nooit verlaten. En diezelfde magie vind ik terug in de poëzie: regels, woorden, letters die verschijnen en een betekenis geven aan iets dat er voordien nog nooit zo, op die manier, was. Waar was het dan al die tijd? En stel je voor wat er dan allemaal nog meer is!”

Frank Wijering was stadsdichter van Enschede van januari 2009 tot januari 2011 en is lid van het Genootschap van Stadsdichters van Enschede.

E-mail frank.wijering@gmail.com
 

Hoogste tijd voor het besef
dat achter die glimlach, dat zwijgen,
eenzelfde wereld verborgen ligt
als achter mijn voorhoofd, geen wonder
dat we in het bovenaardse geloven – dit kan niet

worden geboren uit hersencellen
deze eindeloze schakering aan details
diepte, breedte tot de geur van savannes
of een door Tijgers uiteengereten Zebra
en dan nog het verlangen en de pijn

waar dit vandaan komt is geen ik
om het te bedenken, geen spiegel om te zien
wat ergens anders werd geboren
en toch is daar die glimlach, dat zwijgen,
die hoogste tijd en dat besef.

 
Het gedicht als sleutelgat
Een gedicht kan in zichzelf bestaan precies zo
als een sleutelgat: nooit zal het meer zijn
als voordat iemand zijn sleutel erin stak –tastend,
verkennend, draaiend-
zoals het ook nadien nooit meer
hetzelfde zal zijn terwijl het is.