Veldhuizen

Margót Veldhuizen(Enschede - 1949) heeft na haar HBO opleiding Sociaal Kultureel Werk gewerkt in het onderwijs- welzijnswerk en in de gezondheidszorg.  Zij was tot eind 2010 werkzaam als patiëntenvoorlichter en klachtenfunctionaris in revalidatiecentrum Het Roessingh. Regelmatig gaat zij naar Sardinië, het land waar haar partner geboren is. Haar ervaringen op dat eiland, zijn in veel van haar gedichten terug te vinden.

Margót Veldhuizen dicht al sinds haar kinderjaren. Zij probeert door middel van poëzie ervaring en werkelijkheid vorm te geven in beeldende taal. Zij heeft diverse keren op het podium gestaan om haar gedichten voor te dragen.

“Poëzie brengt mij dichter, steeds dichter bij mijzelf. Gedichten schrijven gaat meestal intuïtief, snel en zonder na te denken. Daarna begint het vormgeven, het verdichten,  rangschikken van de woorden en het schrappen.”

E-mail: margotveldhuizen@ziggo.nl

Struikelend verlaten

 

Dacht hemel en aarde te bewegen

maar beweeg alleen mijn hand

hier op dit stoffige raam

met uitzicht op stekelige cactusvijgen

en dreigende bergen

die we struikelend verlaten

hebben omdat we nog steeds

ik herhaal nog steeds

niet vliegen kunnen.

Waar de druipende condens

zich mengt met het grijsrode stof van wegen

waarover wij gelopen hebben

eindeloos gelopen hebben

en waar jij mijn

alsmaar naar jou reikende hand

deze op dit raam

bewegende hand

deze op dit raam nu slaande hand

afgewezen hebt.

 

Jouw wachtende schoenen één omgevallen

alsof een paar zijn te vermoeiend is

en op het slordige bed jouw spijkerbroek

de pijpen recht vooruit

alsof jij er zo weer in kan stappen

neem ik waar met toegeknepen ogen

zodat het minder pijn doet.

 

Keer terug

 

en laten wij weer wonen in elkaar

met opgetrokken knieën

en stook het vuur op

want tegen jouw warmte ben ik niet bestand.